De ervaringen van Chris
Chris is een van de deelnemers van Stap Vooruit, een project gericht op participatie van mensen met langdurige klachten in de WIA. Uitgangspunt is om deelnemers te helpen om binnen hun mogelijkheden passende stappen te zetten. Van maart tot en met september werd Chris begeleid door een casemanager van C-support.
Van passie naar balans en opnieuw betekenis vinden
Chris had jarenlang een duidelijke passie: taxatie van kunst en antiek. Hij runde zijn eigen bedrijf en werkte met objecten waar geschiedenis en verhalen achter schuilgaan. Het was werk dat hem energie gaf en waarin hij zijn kennis en interesse volledig kwijt kon.
Door langdurige klachten na COVID-19 kwam hier abrupt verandering in. Zijn belastbaarheid nam sterk af en het werd steeds moeilijker om zijn werk vol te houden. Uiteindelijk moest hij noodgedwongen stoppen met zijn eigen onderneming. Daarmee viel niet alleen zijn werk weg, maar ook een belangrijk deel van zijn structuur, identiteit en zingeving.
Zoeken naar wat nog wél kan
In de periode daarna heeft Chris verschillende stappen gezet om weer invulling te geven aan zijn dagen. Via re-integratie kwam hij terecht bij een kringlooporganisatie, waar hij drie jaar werkzaam is geweest. Hoewel dit hem structuur en sociale contacten bood, bleek het op de lange termijn niet goed passend bij zijn belastbaarheid. Het werk kostte veel energie, waardoor er weinig ruimte overbleef voor herstel en voor zijn sociale contacten. Uiteindelijk werd zijn contract niet omgezet naar een vast dienstverband. Dit markeerde opnieuw een moment van onzekerheid en de vraag: wat is nog haalbaar?
Stap Vooruit: heroriëntatie, begeleiding en arbeidsdeskundig advies
Binnen het Stap Vooruit-traject is samen met Chris opnieuw gekeken naar zijn mogelijkheden. Daarbij is niet alleen gekeken naar wat hij wél kan, maar ook naar hoe dit duurzaam vorm kan krijgen binnen zijn belastbaarheid.
Samen met de arbeidsdeskundige van C-support is gekeken naar zijn arbeidsmogelijkheden, de verdiencapaciteit en de gevolgen binnen zijn WIA-uitkering. Hierbij kwam ook de vraag naar voren of een IVA-uitkering meer passend zou zijn bij zijn situatie, in plaats van een WGA-uitkering met verdiencapaciteit. Dit is een belangrijk onderscheid, omdat een WGA-uitkering in principe uitgaat van resterende verdiencapaciteit en daarmee de verwachting dat iemand (gedeeltelijk) werkt of inkomsten genereert, terwijl een IVA-indicatie uitgaat van volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid.
Herkeuring als onderdeel van het traject
Tijdens het Stap Vooruit-traject werd Chris opnieuw geconfronteerd met een herkeuring vanuit het UWV, geïnitieerd vanuit zijn eerdere werksituatie. Dit bracht onzekerheid met zich mee, zowel over zijn belastbaarheid als over zijn toekomst en financiële situatie. Binnen Stap Vooruit is deze herkeuring actief meegenomen in de begeleiding. Chris heeft ondersteuning gekregen bij het voorbereiden van het gesprek met de verzekeringsarts. Onder andere door het opstellen van een dagverhaal en het concreet beschrijven van zijn belastbaarheid en herstelbehoefte. Het gesprek met de verzekeringsarts is uiteindelijk goed verlopen en Chris heeft zijn situatie duidelijk kunnen verwoorden. Op dit moment wacht hij de definitieve uitkomst van de herkeuring af.
Zijn plek gevonden
Er is gezocht naar een passende vorm van participatie. Deze vond Chris in vrijwilligerswerk binnen de ‘Museumfabriek’. Hier houdt hij zich, samen met collega’s, bezig met objectfotografie. De werkzaamheden sluiten goed aan bij zijn achtergrond in taxatie en zijn interesse in historische objecten. Daarnaast biedt de werkomgeving rust, structuur en de mogelijkheid om het tempo aan te passen aan zijn belastbaarheid.
Waar eerdere werkervaringen hem vooral energie kostten, ervaart Chris hier meer balans. Het vrijwilligerswerk brengt weer structuur in zijn week en geeft hem de mogelijkheid om samen te werken met collega’s. Tegelijkertijd voelt hij dat hij weer iets kan bijdragen, wat bijdraagt aan een gevoel van zingeving. Doordat het tempo beter aansluit bij zijn belastbaarheid, houdt hij meer energie over en lukt het hem beter om zijn energie over de week te verdelen. Hierdoor ontstaat er ook weer ruimte voor sociale contacten, iets wat voor hem belangrijk is. Chris voelt zich inmiddels echt op zijn plek bij de ‘Museumfabriek’.
Balans als nieuwe basis
De belangrijkste verandering zit in het vinden van balans. Waar eerder de nadruk lag op volhouden en doorzetten, ligt de focus nu op wat haalbaar is op de lange termijn. Het traject heeft hem geholpen om zijn grenzen beter te herkennen en keuzes te maken die daarbij passen. Dit zorgt ervoor dat er niet alleen ruimte is voor activiteit, maar ook voor herstel en sociale contacten.
Een stap vooruit
Het verhaal van Chris laat zien dat vooruitgang niet altijd betekent dat je teruggaat naar hoe het was. Soms betekent het dat je opnieuw moet kijken naar wat bij je past, binnen de mogelijkheden die er nu zijn. Door begeleiding, samenwerking en stap voor stap verkennen, heeft Chris een vorm van participatie gevonden die aansluit bij zijn belastbaarheid én bijdraagt aan zijn kwaliteit van leven.
